سعدی شیرازی

سعدی شیرازی یکی از بزرگ‌ترین شاعران و نویسندگان زبان فارسی است که نام کامل او ابومحمّد مُصلِح‌الدین بن عبدالله شیرازی می‌باشد. او در حدود سال ۶۰۶ هجری قمری در شهر شیراز به دنیا آمد و به دلیل انتسابش به اتابک سعد بن زنگی، تخلص «سعدی» را برای خود برگزید. سعدی دوران کودکی خود را در شیراز سپری کرد، اما پس از حمله مغول و نابسامانی‌های آن زمان، برای ادامه تحصیل به بغداد رفت و در مدرسه مشهور نظامیه بغداد به آموختن علوم دینی، ادبیات، فقه و حکمت پرداخت. او سال‌های زیادی از عمر خود را در سفر گذراند و به سرزمین‌هایی مانند شام، حجاز، هند، آسیای صغیر و شمال آفریقا سفر کرد. این سفرها تأثیر زیادی بر اندیشه و آثار او گذاشت و باعث شد تجربه‌های فراوانی از زندگی مردم، اخلاق و جامعه به دست آورد. سعدی پس از سال‌ها سفر دوباره به شیراز بازگشت و مشهورترین آثار خود را نوشت. مهم‌ترین کتاب‌های او عبارت‌اند از: گلستان: کتابی ادبی و اخلاقی به نثر آهنگین همراه با حکایت‌های آموزنده بوستان: کتابی منظوم در زمینه اخلاق، تربیت، عدالت و انسان‌دوستی غزلیات سعدی: مجموعه‌ای از اشعار عاشقانه و عارفانه آثار سعدی سرشار از پند، اخلاق، انسان‌دوستی و تجربه‌های زندگی است و به همین دلیل تا امروز در میان فارسی‌زبانان محبوبیت فراوان دارد. یکی از مشهورترین اشعار او که نشان‌دهنده روح انسان‌دوستی اوست: بنی‌آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند سعدی در حدود سال ۶۹۱ هجری قمری در شیراز درگذشت و آرامگاه او که به «سعدیه» معروف است، امروزه یکی از مکان‌های فرهنگی و تاریخی مهم ایران به شمار می‌رود.