عادت، بی‌رحم‌ترین زهر زندگی‌ست. زیرا آهسته وارد می‌شود، در سکوت، کم‌کم رشد می‌کند و از بی‌خبری ما سیراب می‌شود و وقتی کشف می‌کنیم که چطور مسموم آن شده‌ایم، می‌‌بینیم که هر ذرهٔ بدن‌مان با آن عجین شده است، می‌بینیم که هر حرکت ما تابع شرایط اوست و هیچ دارویی هم درمانش نمی‌کند.

این طبیعت من است که در گوشه خود بمانم و دیگران را تماشا کنم. از مشاهدات کوچکم لذت می‌برم.

هدف روان‌درمانی درمان بیمار نیست بلکه کمکی است به آنها برای آگاه شدن از آنچه انجام می‌دهند و بیرون آوردن آنها از نقش قربانی.

او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که او هرگز ندیده بود.

فرد تنها فکر می‌کند که مورد محبت کسی نیست و هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد با او دوست شود، اما شاید مشکل دقیقا همین است که چون از عشق و دوستی توقع بسیار ناممکنی دارد نمی‌تواند محبت یا دوستی کسی را جلب کند.

هیچ رابطه ای قادر به از میان بردن تنهایی نیست. هر یک از ما در هستی تنهاییم ولی می‌توانیم در تنهایی یک دیگر شریک شویم همانطور که عشق، درد تنهایی را جبران می‌کند.

نژاد، دین، غرور قومی و ملی‌گرایی هیچ تأثیری ندارند‌، به‌جز اینکه یاد میدهند تا از مردمی که هیچوقت ملاقات نکرده‌اید متنفر باشید.

آنکه درختی را می‌کارد و می‌داند که هرگز در سایه‌اش نخواهد نشست؛ تازه شروع به درک معنای زندگی کرده است.

کاش می‌توانستم مانند زمانی که بچه و نادان بودم آهسته بخوابم، خواب راحت و بی‌دغدغه.

‏اگر در اولين قدم، موفقيت نصيب ما مى‌شد، تلاش و عمل دیگر مفهومی نداشت.

در ساختار دموکراتیک، همیشه مجبور بودیم نگران جهالت بی‌سوادان باشیم؛ امروز باید نگران جهالت مردمی با مدارک دانشگاهی باشیم.

او به من گفت که هر وقت دو دل شدم، کاری را انجام بدهم که ممکن است در هشتاد سالگی آرزو کنم که کاش انجام داده بودم.

شادی کوچکی می‌خواهم، آنقدر کوچک که کسی نتواند آنرا از من بگیرد.

گاهی آنقدر در ذهنم فرو می‌روم که فراموش می‌کنم چیز دیگری هم وجود دارد.

من دوست ندارم حق با من باشد. نمی‌خواهم حتى کسی از من عذرخواهی هم بکند. فقط مرا ول کنید بگذارید راحت باشم. من نمی‌توانم با قسمتی از شما که نمی‌داند چه می‌خواهد بجنگم.

او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که او هرگز ندیده بود.

درمانگران هرگز چیزی را که ما نمی‌دانیم به ما نمی‌گویند. آنها چیزهایی را به ما می‌گویند که خودمان حس می‌کنیم اما نمی‌خواهیم به تنهایی آنها را تحمل کنیم.

معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه‌کننده است. زیرا ما را با کسانی در ارتباط قرار می‌دهد که بیشترشان از نظر اخلاقی فرومایه و از لحاظ ذهنی کند و منحط‌اند. تقریبا همه‌ی رنج‌های ما از ارتباط با دیگران نشأت می‌گیرد.

آرامش، هنر رها کردن چیزهایی است که نمی‌توانی تغییر دهی.

جهان آینه‌ای برای روشن کردن تاریکی درون ماست، نه برای پنهان کردن آن.

با قلبی آهنی به جنگ زندگی بروید، زیستن نوازش شدن نیست.

اگر خدا به تقاضاهای انسان‌ها گردن می‌نهاد، همه آدم‌ها به سرعت نابود می‌شدند، زیرا آنان چیزی جز بدی و مصیبت دیگران آرزو نمی‌کردند.

آزمون واقعی شخصیت این است که چگونه با کسی که هیچ سودی برای شما ندارد، رفتار می‌کنید.

معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه‌کننده است. زیرا ما را با کسانی در ارتباط قرار می‌دهد که بیشترشان از نظر اخلاقی فرومایه و از لحاظ ذهنی کند و منحط‌اند. تقریبا همه‌ی رنج‌های ما از ارتباط با دیگران نشأت می‌گیرد.

درد تو شکستن پوسته‌ای است که فهم تو را در بر گرفته است.

ما بين واقعيت ناخوشایند و رویایی که محقق نمی‌شود، درمانده و حیرانیم.

آرامش، هنر رها کردن چیزهایی است که نمی‌توانی تغییر دهی.

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در آن همه‌چیز برای نابود کردن فکر کردن طراحی شده است.

انسان از تکرار خسته نمی‌شود؛ از بی‌معنا شدن تکرار خسته می‌شود.

هر فکر غلطی که دنبال می‌کنیم، جنایتی است که در حق نسل‌های آینده مرتکب می‌شویم.

به کسی اجازه نده که نور تو را کم کند، فقط به این دلیل که چشمانش را آزار می‌دهد.

بالاترین تهدید برای موفقیت شکست نیست؛ بلکه بی‌حوصلگیه.

انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک می‌شود. و بیکاری بدتر از تنهایی است. آدم بیکار در جمع هم تنهاست.

آینده را پیش بینی نکنید، آن را خلق کنید.

هیچکس نمی‌داند قادر به انجام چه کار‌هایی است، تا زمانی که برایش تلاش نکند.

مشکل‌ترین چیز این است که از جایت بلند شوی، بدون آنکه جایی باشد که به آنجا بروی.

خوش به سعادت کسی که والدین امن‌اش به او شهامت مواجهه با جهان را داده‌اند.

تفکر برای یک احمق به اندازه‌ی بلند کردن باری سنگین برای یک بازوی ضعیف دشوار است. هر دو می‌خواهند به سرعت از شر آن خلاص شوند.

عمر طوری گذشته که انگار من اصلا زندگی نکرده‌ام.

آرامش واقعی وقتی‌ست که دیگر نیازی به اثبات خودت نداشته باشی.

هر گونه رشدی نیازمند وداع است. وداع با ارزش‌های سابق، رفتارهای سابق، عشق‌های سابق و هویت سابق‌تان. از این رو رشد، گاهی با چاشنی اندوه همراه است.

دیگر می‌خواهم گوشه اطاق بنشینم و چشم‌هایم را روی هم بگذارم و ‌هرچه را که پیش خواهد آمد در ذهنم بسازم و تماشا کنم. همین.

‏چیزی که دوست دارم این است که با فردی ملاقات کنم که بتوانم کلاهم را به‌ نشانه‌ی احترام به او از سر بردارم و بگویم: متشکرم که متولد شدی، هرچه بیشتر زنده باشی، بهتر است.

مسئله این نیست که تعداد افراد بیشتری را به دنیا بیاوریم. بلکه باید کاری کنیم که تا حد امکان آنهایی که قبلا به دنیا آمده‌اند کمتر بدبخت باشند.

ما بیشتر از آن‌که زندگی کنیم، تحمل می‌کنیم؛ و اسمش را می‌گذاریم بلوغ.

بدترین زندان، ذهنی است که نمی‌توانی حتی برای چند دقیقه از آن بیرون بروی.

من از قربانیانی که به جلادان خود احترام می‌گذارند، نفرت دارم.

بزرگ‌ترین شکست این نیست که زمین بخوری؛ این است که دیگر دلیلی برای بلند شدن نداشته باشی.

ما از آینده نمی‌ترسیم؛ از این می‌ترسیم که آینده شبیه همین امروز باشد.

بعضی شب‌ها آدم دلش نمی‌خواهد بمیرد، فقط می‌خواهد برای مدتی از «بودن» مرخصی بگیرد.

انسان‌ها هرگز جنایت را با این چنین کمال و شادمانی انجام نمی‌دهند، مگر زمانی که آن را از روی اعتقاد مذهبی انجام دهند.

هیچ‌کس به اندازه‌ی کسی که معتقد است حقیقت مطلق در دستان اوست، خطرناک نیست؛ چنین کسی حاضر است برای آن حقیقت، خون بریزد.