مولانا جلال الدین محمد بلخی

مولانا جلال‌الدین بلخی که با نام‌های «مولوی» و «رومی» نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین شاعران و عارفان تاریخ زبان فارسی است. او در سال ۶۰۴ هجری قمری در شهر بلخ به دنیا آمد. پدرش «بهاالدین ولد» از عالمان و عارفان مشهور زمان خود بود. مولانا در کودکی همراه خانواده‌اش از بلخ مهاجرت کرد و پس از سفرهای بسیار، سرانجام در شهر قونیه ساکن شد. بیشتر عمر علمی و عرفانی او در همان شهر گذشت. دیدار مولانا با شمس تبریزی مهم‌ترین رویداد زندگی او بود. این دیدار باعث تحول بزرگی در روح و اندیشه مولانا شد و او را به سرودن شعرهای عارفانه و عاشقانه تشویق کرد. آثار مشهور مولانا مثنوی معنوی دیوان شمس تبریزی فیه ما فیه مثنوی معنوی یکی از مهم‌ترین کتاب‌های عرفانی جهان به شمار می‌رود و بسیاری آن را «قرآن فارسی» نامیده‌اند. یکی از شعرهای مشهور مولانا: بیا بیا که تویی جانِ جانِ جانِ من خوشا کسی که تو باشی رفیق و یارِ او شعرهای مولانا درباره عشق، انسانیت، خداشناسی، مهربانی و آرامش درونی هستند و امروز در سراسر جهان خوانده می‌شوند.