پیشگامان پیشرفت
این داستان کوتاه که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد، یکی از تلخترین و گزندهترین آثار جوزف کنراد در نقد استعمار است. کنراد در این اثر، برخلاف ظاهر شعارهای متمدنانه آن زمان، با لحنی طنزآلود و سیاه، پوچی ادعای «ارتقای سطح زندگی بومیان» توسط اروپاییها را به تصویر میکشد و فروپاشی اخلاقی انسان در انزوا را نشان میدهد.
داستان درباره دو کارمند سفیدپوست بلژیکی به نامهای کایرتس و کایرلییر است که برای اداره یک ایستگاه تجاری به قلب آفریقا فرستاده میشوند. آنها که افرادی بیکفایت و وابسته به ساختارهای جامعه شهری هستند، در تنهاییِ جنگل و دور از تمدن، به مرور دچار زوال فکری و اخلاقی میشوند.
